Schaatsen

18 maart 2017 om 13:18

Runn Winterweek 2017

Maanden hebben we ernaar uitgekeken, wat zeg ik, een half jaar. Het begon met het boeken van vliegtickets met huurauto’s en accommodatie met als laatste stap het inschrijven voor de Runn 200K op 21 februari 2017. Allemaal zorgvuldig uitgestippeld en geboekt door Jasper. Nu waren we allemaal aan de beurt, nl. trainen en kilometers maken om die tocht aan te kunnen. Het groepje van 4 dat vorig jaar dit schaatsavontuur als eerste deed bestaande uit Jasper, Richard met hun respectievelijke vaders Kees en Chris werd uitgebreid met Maurice, Peter, Wim en Hans.

Op 18 februari reisden (na de nodige vertraging door mist) we naar Stockholm. We dachten snel over te kunnen stappen in de huurauto’s maar hoewel daar een helder zonnetje scheen was het in iemands hoofd toch wat mistig, want die kwam niet opdagen. Na enig soebatten werden ons 2 andere auto’s met bespijkerde winterbanden toegewezen. Geen overbodige luxe zouden we later op de terugweg merken.

Na een tocht van 2½ uur konden we onze huisjes langs het Runn-meer betrekken. De volgende dag konden we zo onze schaatsen onderbinden en hen hun ‘slag laten slaan’. Het Runn-meer is zo groot dat verschillende ijsverenigingen daar banen hebben geveegd met een totale lengte van ong. 40 km. De baan lag er die morgen nog goed bij: hard ijs, prima geveegd en onderhouden. De ijskwaliteit werd met het uur minder vanwege oplopende temperatuur tot wel 4 graden boven 0.

[ngg_images source=”galleries” container_ids=”3″ sortorder=”44,45,38,39,40,41,42,43,37,36″ display_type=”photocrati-nextgen_basic_imagebrowser” ajax_pagination=”1″ order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]De volgende dag bij het inrijden was er van fatsoenlijk schaatsen eigenlijk al geen sprake. Behalve plassen waren er ook grote stukken opgevroren waar je je schaatsen in vastreed. Bezorgd informeerden we bij de dienstdoende vrijwilliger (zie foto) wat de verwachtingen voor morgen waren. De beste man stelde ons gerust, maar we bleven onze twijfels toch wel houden.

De situatie verslechterde die avond toen het begon te sneeuwen, met als gevolg dat we bij de start vernamen dat we niet de 8 km-baan konden gebruiken maar de 5 km baan. Dat was niet het ergste, nee dat was het ijs. Het was bijna nog slechter dan de dag daarvoor. De organisatie had duidelijk haar best gedaan, maar tegen natuurverschijnselen als dooi en sneeuw kun je niet opvegen.

Met een gemiddelde temperatuur van om het vriespunt schaatsten we voort. Veel energie ging zitten in het zoeken naar de beste beschaatsbare stukken ijs, steeds corrigerend om niet vast te glijden in het losse ijs waardoor rijden in groepjes niet mogelijk was. ’s Middags werd het ijs beter doordat het zonnetje erbij kwam en de temperatuur langzaam ging dalen. Er had zich een peloton gevormd waarin Maurice en Jasper meereden. Met nog een paar andere doorzetters waaronder Richard (Peter, Wim en Hans hadden het al opgegeven) gleden ze naar het einde van de dag. Kees en Chris waren steeds paraat om de schaatsende SVU-leden te voorzien van pannenkoeken en warme bouillon maar ook om hen mentaal te ondersteunen. De temperatuur was in een uur flink gedaald naar 7 graden onder 0. Mistnevels maakten het voor het gevoel nog kouder.


Net voordat de duisternis inviel konden eerst Jasper en daarna Maurice en Richard de 200 km voltooien. Het was voor hen een ware “Elfsteden-ervaring” die alleen uitgereden kon worden door echte bikkels!

Volgend jaar ook meedoen? Kijk dan al vast op http://www.runnwinterweek.se/index.html ter voorbereiding