Inline-skaten

19 september 2017 om 18:59

Elfstedentocht op skeelers

door: Stijn Verhagen

Bantenga, ’s ochtends 6 uur. Het fluitsignaal klinkt. De stoet van 87 personen zet zich in het pikkedonker in beweging. De voorpret tussen Evelien, Hein, Janneke en mij was al dagen aan de gang. Hoe zou zo’n lange afstand voelen? Welke kleren en voeding zouden we het beste mee kunnen nemen? En hoe kan het dat we hadden gezegd bij regen zeker niet mee te doen maar ondanks het voorspelde hondenweer alsnog bleken te gaan… ?

Alsof de weergoden Piet Paulusma wilden straffen voor niet uitgekomen voorspellingen, begon het vrijwel direct na 6 uur te druppen en daarna urenlang afwisselend te plenzen en regenen. Een bijzondere ervaring, omdat ik nooit eerder op natte ondergrond reed, de klinkers in de dorpjes spiegelglad bleken te zijn en mijn sokken al na 10 minuten compleet doorweekt waren. Toch viel het me mee. De sfeer was goed, het asfalt egaal, de temperatuur ook niet al te erg en mijn gedachten dwaalden af naar hoe het in de vrieskou in het donker op ijs met scheuren zou zijn.

…Als eerste bereikten we Sloten (‘de kop is eraf!’), vervolgens Stavoren (‘Yes’), Hindelopen (‘Wow’), Workum (‘Ik voel mijn enkels’), Bolsward (‘voor het eerst droog!’’), Harlingen (‘Janneke, voel jij je enkels ook?’) en daarna met goede en minder goede benen op naar de volgende steden. Tussendoor waren er goed verzorgde tussenstops, met voor mij als hoogtepunt het bruggetje van Barthlehiem en de Tegeltjesbrug, zo’n dertig kilometer verder op.

Wat de tocht zo mooi maakt? Dat is moeilijk in woorden te vatten, maar een eerste tipje van de sluier is de Elfstedensfeer. De start in het donker, de echte 11 steden, het polderlandschap, de koek en zopie en de vele vrijwilligers die deze tocht mogelijk maken. Onze groepsapp hadden we eerder al ‘It giet oan op skeelers!’ genoemd. Ook het teamgevoel. Al van te voren hadden we dus de nodige voorpret, maar gedurende de tocht werden we Brothers in arms. Tegeltjesbrug, nog 65 kilometer te gaan. We gaan het redden! Schouderklopjes, gelukwensen. Janneke was zelfs ergens onderweg gestruikeld over iemand die viel. Met schaafwonden, doorzettingsvermogen en wat kopwerk van ons als teamgenootjes kwam ze weer terug bij het peloton. Wat er mooi is aan dit afzien? Het schuren van de rand van de schoen tegen de enkels is inderdaad niet de plezierigste manier van voortbewegen en zeker op de ruwere weggedeelten moesten de tanden soms op elkaar. Maar lukt het niet, dan lukt het toch – met die instelling was de voldoening aan het einde wel heel groot!

Na Dokkum en de tweede keer Barthlehiem rollen we door naar Leeuwarden, waarna met Sneek en IJlst de cirkel rond begint te komen. Met 225 kilometer in de benen bereiken we uiteindelijk om 19:30 uur de finish in Bantega.

Dan ontdekken we ook dat de halve SVU ons via Whatsapp de hele dag heeft zitten aanmoedigen en zelfs al de nodige actiefoto’s heeft weten op te sporen en verspreiden. Genietend van deze aandacht, lachend om het Charlie Chaplin loopje van Hein en het liggen i.p.v. zitten bij de Mac door Evelien begeven we ons weer huiswaarts om nog voor de klok rond is met een ervaring die niemand ons meer afpakt heerlijk ons bedje in te duiken.