shorttrack

Het vuur is er niet meer

Annita van Doorn | EK-shorttrack 2012

Hallo allemaal,

Zoals jullie misschien wel weten twijfel ik al een tijdje of ik nog door wil met shorttracken. Afgelopen seizoen merkte ik dat de motivatie steeds minder werd en dat ik steeds vaker met tegenzin naar de training ging. Ik was er elke training, maar mijn inzet was niet meer wat het altijd is geweest. Na afgelopen seizoen en tijdens mijn schouderoperatie heb ik veel nagedacht en de voors en tegens op een rijtje gezet. Het staat me tegen dat ik geen zin meer heb in de trainingen, terwijl ik altijd een echt trainingsbeest ben geweest. Daarbij merkte ik dat ik me niet meer 100% kon geven in een training. Ook de blessures die ik afgelopen jaren heb opgelopen spelen natuurlijk een rol.

In juni heb ik een gesprek gehad met Jeroen (trainer) en aangegeven dat ik wilde stoppen. Hij heeft me toen aangeboden om deels in Heerenveen te gaan wonen en trainen en deels in Ede, zodat ik meer bij Maarten en in mijn sociale omgeving kan zijn. Daarbij wilde ik graag een opleiding doen en een aantal uur per week werken. Jeroen ging hiermee akkoord en ik besloot het toch nog te proberen.

In juli kreeg ik een schema van Jeroen en ben ik in mijn eentje gaan trainen. Ik had 3 maanden niks gedaan, dus ik had wel weer even een goede basis nodig. Het trainen ging in juli best goed, ook qua motivatie. In augustus ben ik weer bij de ploeg aangesloten en ben ik weer begonnen op het ijs. Eigenlijk meteen toen ik weer in Heerenveen was had ik hetzelfde gevoel als vorig jaar: weinig zin om te trainen. Ik baalde hier behoorlijk van, aangezien het in juli zo goed ging. Ik had er daardoor niet bij stilgestaan dat het gevoel weer precies hetzelfde zou zijn zodra ik op het ijs stond. Vroeger als ik een tijd niet had geschaatst had ik super veel zin om te schaatsen. Nu was dat gevoel er niet.

Ik heb mezelf de tijd gegeven om te kijken of het gevoel zou veranderen, maar dat deed het niet en afgelopen vrijdag heb ik de knoop doorgehakt: ik ga stoppen met schaatsen. Het vuur wat ik altijd heb gehad is er niet meer en ik ben ervan overtuigd dat ik dat vuur nodig heb om tot mooie prestaties te komen. Ik vond het erg moeilijk om de knoop door te hakken, topsport is de afgelopen jaren mijn leven geweest. Sinds 2003 rijd ik internationale wedstrijden en ik heb mooie prestaties behaald, individueel en met het team. Het was voor mij dan ook erg moeilijk om Jeroen en het team te vertellen dat ik ga stoppen. Vooral met de meiden was het erg emotioneel. Met Sanne en Jorien heb ik 6 jaar in het team gezeten en met Yara 2 jaar, je ziet elkaar 6 dagen per week en gaat over pieken en door diepe dalen. Dat zal ik zeker gaan missen!

Maar ik ben erg benieuwd naar het leven na de topsport. Verhuizen, samenwonen, opleiding starten, een baan zoeken… Spannend maar ook erg leuk en vol nieuwe uitdagingen!!

Graag zou ik SVU en iedereen die me gevolgd en ondersteund heeft willen bedanken, dankzij jullie steun heb ik mooie resultaten kunnen neerzetten!
Groetjes Annita.

[box type=”tick” style=”rounded” border=”full”]Lees ook het bericht op weblog van Annita [/box]

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *