Inline-skatenmarathongroep

Skeeler Molentocht en Stempeltocht

“Heb je daar nou echt zin in?” vroeg mijn vrouw toen ik mijn tas aan het pakken was voor de Skeelertocht in Alblasserdam. “Ja”, antwoordde ik, “het is heerlijk om buiten te zijn en met de beweging van een schaatser over het asfalt te zwieren met nog een heleboel fanatiekelingen.” En zeker als deze toertocht je langs de molens van Kinderdijk voert wat we zo goed kennen van de winter-variant.

Met ongeveer 40 inliners vertrok het peloton om 10 uur vanaf het clubgebouw van de ijsvereniging. De 4 SVU-rijders Brigitte, Peter, Jos en Hans kozen een gunstige positie in het voorste gedeelte van het peloton. Het eerste uur vlogen we voor de wind (kracht 4 of 5) langs de bekende stukken uit de schaatsroute: langs brede waters, door weilanden, weer later door dorpjes. De lastige stukken tegen de wind merk je wat minder goed omdat je in een groep rijdt. Tegenliggers (fietsers, hardlopers, maar ook automobilisten en tractorchauffeurs gingen eerbiedig aan de kant om het lange lint van inliners te laten passeren). Een schaapherder had daar wat meer moeite mee. Hij kon zijn kudde niet in toom houden waardoor het peloton flink in de remmen moest om niet tussen de schapen te belanden, maar het ging bèèèst.

Ongemerkt was de lucht meer gaan betrekken. Een spatje was voelbaar, van transpiratie kon dat niet komen. Er was er nog een en nog een en nog een. Na anderhalf uur stopten we voor een korte pauze. Voor krentenbrood, sinaasappel, banaan en drinken was gezorgd. We konden zelfs plaatsnemen op banken.

Toen we voor de laatste 20 km vertrokken, reden we in een plenzende regen. Dat levert behalve kou en een nat skeelerpak ook een andere manier van rijden op. Met lange slagen kwam je er niet, je gleed gewoon weg. Kort rijden dus en proberen de grootste plassen te vermijden. Eén van de bijrijders van de motorescorte moest er zelfs af om een losgebroken kalf letterlijk bij de staart te grijpen om geen ongelukken in het peloton te veroorzaken. Je maakt wat mee op zo’n tocht.

Vanuit de polder stegen we omhoog: de dijk op. Het prachtige uitzicht over de Merwede gaf weer nieuwe moed. Inmiddels was het in de lucht droog geworden, het asfalt echter nog niet, dat was ook tot in de schoenen doorgedrongen.

Al snel kregen we de molens van Kinderdijk in zicht. Het lange lint aan inline-skaters bood de toeristen de mogelijkheid om deze mét de molens te fotograferen. Niet alleen de toeristen maar ook enkele toerrijders bleken ineens enthousiaste fotografen.

Om 13.00u reden we het terrein weer op van de Alblasserdamse IJsclub en verruilden we snel de natte skeeleroutfit voor droge kleren. Deze dag leverde, behalve een toch weer unieke ervaring, ook een flinke poetsbeurt op voor de skeelers. Maar ook dat mocht de pret niet drukken.

door Hans de Ruijter