LangebaanSchaatsen

Kampioenschap LB met hindernissen

Op zondag 19 januari werden de clubkampioenschappen Langebaan gehouden. Gideon Boekenoogen (master) doet verslag van de wedstrijd die hem nog lang zal heugen.

Na een overdadige kerst en een paar lekkere trainingen op de zaterdagochtend, besluit ik dat ik dit jaar mee móét doen met de clubkampioenschappen. Drie jaren achtereen heb ik vanwege verjaardagen niet deelgenomen en daarnaast ook geen wedstrijden gereden. Het is dus nu of nooit!

Op zaterdag werk ik tussen 9.45 en 11.00 uur nog aan de start en de snelheid in de bocht. Niet teveel duurwerk! Zondag ga ik eerst met mijn dochter Mijntje voetballen kijken bij het eerste van Hercules. Daarna op het fietsje naar de Vechtsebanen. Het is rustig weer en een graadje of vijf. De baan ligt er mooi bij. Het begint met de snelle mannen en vrouwen. Wat ziet dat er makkelijk uit, waarom rijd ik niet gewoon een 42,9?!

Na wat onwennig inrijden wordt mijn naam omgeroepen en ga ik naar de start. Witte band, binnenbaan, tegen Erol. Ik weet dat hij veel sneller is, maar hij steekt me een hart onder de riem door te zeggen dat je maar nooit kunt weten… Mijn start is OK. Ik ga niet zo hard als mijn tegenstander, maar ik maak geen misslagen en duik met redelijke snelheid de bocht in. Ik kruis achterlangs en kan me daardoor aan Erol optrekken richting de buitenbocht. Daar begint het denken; en collega schaatsers, onthoud dit goed, denken in een wedstrijd is niet goed! Het hoofd overruled het kennend lichaam, waardoor de motoriek hapert en ik uit balans raak. Ik denk het nog te kunnen corrigeren, maar plots is het over en lig ik op het ijs. Het enige wat ik me nog kan bedenken is: rug naar de kussens draaien zodat ik niet met mijn ijzer dwars door het rubber ga en de boarding als een plumpudding in elkaar zal zakken. Dat lukt. Ik sta op en laat het tweede koppel netjes passeren. Daarna schaats ik naar het bankje. De start-coördinatrice vraagt me nog waarom ik mijn race niet afmaak, maar ik lik mijn (minimale) wonden en ben al met de 1500 meter bezig.

De 1500 gaat beter. Ik start voorzichtig en lig al meteen een halve baan achter Erol. Bij de 700 meter doorkomst lig ik al bijna 100 meter achter, maar dan kom ik op stoom. De afstand wordt niet meer groter en twee ronden later gooi ik mijn handen los voor de laatste meters, maar wat schetst mijn verbazing?, Erol schaatst gewoon door! Heb ik niet goed geteld? Ik heb wel iets gehoord (van Gert-Jan) over de laatste ronde, maar geen bel… Ik besluit maar gewoon door te gaan en op een zeer wankele laatste buitenbocht na blijk ik er nog een goed rondje uit te kunnen persen. Als ik over de finish kom staan er geen tijden op het scorebord en direct daarna hoor ik dat ik de bijzonder incourante 1900 meter heb gereden. Wat is er gebeurd? Het blijkt dat Miguel in het paar na ons al meteen na de eerste bocht is gaan wisselen (naar zijn zeggen door Gert-Jan die hem had aangeraden aan de “overkant” te gaan wisselen. Niet teveel nadenken en geen Sven Kramer allures, Miguel!). Hierdoor raakte de tijdwaarneming volledig van slag, waardoor ook de bel van de laatste ronde niet meer geluid werd. Met veel kunst en vliegwerk hebben de wedstrijdcommissarissen uiteindelijk de tijden berekend. Mijn eindtijd van 2.35.32 op de 1500 meter doorkomst vond ik prima. Helaas net iets langzamer dan Patrick, Troy en Johan; die pak ik volgend jaar wel weer! Het blijkt ook een “MT” te zijn. Wie kan me vertellen wat dat inhoudt?

Ik was natuurlijk niet de enige schaatser! Ik heb genoten van de jeugd die heel fanatiek haar 100 en 300 meters reden. Wat een talentjes en wat een plezier. De overall winnaars waren Wop van Capelle (met val) en Roselieke Grendel. Er zijn vele PB’s (personal best) en MT’s(?) gereden op het goed geprepareerde snelle ijs onder rustige weersomstandigheden.

Hulde voor de organisatie!

Bekijk de uitslag van de Clubkampioenschappen Langebaan 2013-2014