jeugdJeugdschaatsenVereniging

Stopt Agaath Bouwhuijzen dan toch echt als vrijwilliger?

Een kort interview met Agaath Bouwhuijzen werd het niet. Wat heeft deze SVU-vrijwilliger veel te vertellen en wat draagt zij veel verenigingshistorie met zich mee. Na 36 jaar vindt Agaath het tijd worden dat iemand anders de verantwoordelijkheid van haar overneemt, maar echt stoppen? “Als ze me nodig hebben, dan bellen ze wel”.

In 1978 kwam Agaath Bouwhuijzen als schaatser bij SVU terecht. De eerste twee jaar kon ze rustig kennismaken met onze schaatsvereniging, daarna werd ze in het vrijwilligerswerk gezogen en dat heeft haar nooit meer losgelaten. Agaath: “In 1980 ben ik samen met Diane van Leeuwen de jeugdtrainingen in het Panbos gaan verzorgen. Van het een komt het ander. Voor ik het wist, was ik jeugdschaatsbegeleider en tot 2007 was ik coördinator van het jeugdschaatsen”. Meer dan terecht dus dat Agaath erelid is geworden van SVU voor haar verdiensten in deze rol.”Ja, dat heb ik best lang gedaan, want ik wilde het alleen overdragen aan iemand die er hart voor heeft. Gelukkig heeft Jacqueline van Straaten dit werk van me overgenomen”.

Aan het organiseren van de jeugdkampen heeft Agaath bijzonder goede herinneringen overgehouden. Ze ging ook graag zelf mee. Heerlijk vond ze het met deze jongens en meiden te dollen en ’s avonds verhalen voor te lezen. Ze voelde zich in die tijd bijzonder gewaardeerd door kinderen, ouders en de andere begeleiders.

Voor wie denkt dat Agaath alleen bij de jeugdschaatsers bekend is, heeft het mis. Na het doen van diverse cursussen, onder andere voor jury en starter, stond ze regelmatig bij de Vechtsebanen naast het ijs om prominente schaatsers weg te schieten en bloemen te overhandigen bij NK’s en de City Bokaal. Zo kwam ze ook een keer tegenover Gerard van Velde te staan. Op haar bescheiden vraag of ze hem een kusje mocht geven bij de prijsuitreiking, was zijn reactie: “Jij altijd!”.

Agaath was vanuit de commissie opleiding contactpersoon voor de KNSB voor het Langebaanschaatsen en ook betrokken bij examinering. Nog steeds is ze lid van de OC Algemene Zaken van de Baancommissie. Ook het IMG-20141201-WA0000startpistool neemt ze nog vaak ter hand bij wedstrijden voor jonge schaatsers. En afgelopen zaterdag was ze weer van de partij om Sinterklaas te ontvangen op de ijsbaan.

Daarnaast was ze behoorlijk actief achter de schermen van de vereniging. Heel terecht dus dat Agaath (samen met haar man Johan overigens) in 2001 door B&W van Utrecht is genomineerd voor Sportvrijwilliger van de Domstad. “Als je eenmaal iets doet voor de vereniging, vragen ze je steeds weer of je dit of dat kunt doen”. En Agaath zegt geen ‘nee’. Dus organiseerde zij de rondetochten en was zij de motor achter de Activiteitencommissie met het jaarlijkse jury-etentje met puzzeltocht. Beide zijn helaas van de SVU-kalender verdwenen. “Jammer voor het verenigingsleven”, zegt Agaath. Bij alle jubilieumfeesten van SVU, van 10- tot 45-jarig bestaan van de vereniging, was zij betrokken. Nog drie jaar en we bestaan 50 jaar. Wie gaat deze handschoen oppakken, vraag ik me af?

Als ik aan het einde van het gesprek aan Agaath vraag wat nu het meest opmerkelijke is geweest in haar lange carrière als vrijwilligers (waar dus eigenlijk nog steeds geen einde aan is gekomen), is het niet een gebeurtenis die ze noemt, maar de saamhorigheid en gezelligheid binnen SVU. “ Ik heb daar erg van genoten en veel lieve mensen aan overgehouden”.

Of Agaath nu gaat genieten van niets doen? Nee, zeker niet. Ze zingt in een popkoor, wil tijd hebben voor haar kleinzoons en voor een achtgangendiner draait ze haar hand ook niet om. Maar van de verplichting wil ze af. “Ik wil best nog hand- en spandiensten verrichten, maar niet meer omdat het moet.”. Dus we zullen Agaath zeker nog eens tegenkomen langs de baan of bij een verenigingsactiviteit.

Nogmaals en ook via deze weg willen we Agaath enorm bedanken voor haar inzet voor SVU!