Inline-skaten

Elfstedentocht op skeelers

door: Karen

Om de twee jaar vindt er, bij gebrek aan ijs, de Elfstedentocht op skeelers plaats. Dit jaar was het de beurt aan Maurice en mij. Naast aanmoedigingen, kregen we van clubgenoten het advies: ‘’Doe het niet!’’ en ‘’De klinkers liggen er mooi bij’’. Dat beloofde niet veel goeds.

Een dag van tevoren begonnen dan ook de zenuwen te komen. Was dit wel zo’n goed idee? Hoeveel pijn zou het gaan doen? Zouden we de finish halen?

Na een nacht in de tent, ging zaterdag om 5 uur de wekker. Op naar de start. Bij binnenkomst zag ik veel bekende gezichten. Het leek erop dat veel skaters die ik de afgelopen twee jaar ontmoet heb deze grote strijd niet wilden missen. Een grote reünie dus. Onder het genot van een kopje koffie en wat ontbijt, nog even wakker worden.

Om 6 uur zijn we met 110 deelnemers, waarvan 6 vrouwen, gestart. We skeelerden in twee pelotons vlak achter elkaar, met een (muziek) auto en twee fietsers op kop. De eerste kilometers vlogen voorbij.

We passeerden Sloten, Stavoren, Hindelopen, Workum, Bolsward, Harlingen en Franeker. Het asfalt was relatief goed en de klinkers waren meestal van korte duur. Dankzij de goed verzorgde pauzes kon je je telkens weer helemaal opladen. De sfeer zat er goed in! Ook de motorrijders leken het naar hun zin te hebben. Een van hen probeerde ons de hele tocht op te zwepen met enthousiaste aanmoedigingen en een ander haalde de mooiste trucs uit op zijn stuntmotor.

Na de stop in Franeker (100 km) begon het eerste zware stuk. Het asfalt was deze etappe erg slecht en je wist niet hoe lang dat zou duren. Ik was dan ook blij dat we aankwamen in Bartlehiem waar er gekluund moest worden over een klein houten bruggetje en de pauzeplek op ons stond te wachten. Met hernieuwde energie op naar Dokkum en de tegeltjesbrug.

peloton

Ook deze etappe heb ik zwaar gevonden. De Friese wind begon de kop op te steken en nog steeds was het asfalt niet al te best. Geen fijne omstandigheden na 130 km skeeleren. De pauze bij de tegeltjesbrug (160 km) ging me dan ook veel te snel voorbij.

Door naar Leeuwarden. Om me heen werd het steeds stiller. Ondanks ieders betrokkenheid naar elkaar toe, voerde iedereen duidelijk zijn eigen strijd. Ook de muziek was overgeschakeld van nummers, zoals de welbekende ‘’Highway tot hell’’ naar nummers, zoals ‘’de Vlieger’’. Ik merkte dat het concentreren van de afgelopen 10 uren me te veel aan het worden was. Ik voelde me slaperig en suf. Zou het zo voelen voordat je onwel wordt? Gelukkig vertelde een andere skater me dat de volgende stop over 5 km op ons stond te wachten. Uiteindelijk bleek het nog 12 km te zijn naar Scharnegoutum (187 km), maar het heeft me wel op de been gehouden. Ik greep een gehaktbal die me werd aangegeven en ging zitten. Ik zag het niet meer zitten, maar besefte ook dat het einde inmiddels in zicht was.

De laatste 40 km ben ik in het andere peloton gaan rijden. De muziek werd weer wat opzwepender en het kletsen met de andere skaters gaf me veel afleiding. Ik begon er weer vertrouwen in te krijgen. We passeerden Sneek en IJlst als laatste steden. Vlakbij de televisietoren bij Spannenburg was er nog een laatste korte stop en de defilé naar het eindpunt kon beginnen. Rond 19.15 uur bereikten we de finish in Bantega. Wat waren we blij dat het erop zat en dat we het overwonnen hadden. Knuffels en high-fives werden aan elkaar uitgedeeld, en tranen van opluchting en geluk werden weg geknipperd. Wat een strijd, maar wat was het gaaf! Strompelend namen we onze prijs in ontvangst en ben ik weer heel snel mijn tentje in gekropen.